Ποιοί και γιατί θέλουν νεκρό τον Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ή τι υπερασπιζόμαστε και γιατί.

Ναι ο Κουφοντίνας αντιμετωπίζεται  βάρβαρα. Όπως και όλοι οι ισοβίτες της ίδιας υπόθεσης. Ναι η κυβέρνηση δεν τηρεί ούτε τη συνταγματική νομιμότητα  ούτε την τυπική που εισάγει η ίδια. Δεν πρόκειται  απλά για μια, ακραία νεοσυντηρητική,  αντεγκληματική πολιτική. Ούτε για μνησικακία του Μητσοτακέϊκου.

Ο Κουφοντίνας αποτέλεσε το δημόσιο πρόσωπο  μιας οργάνωσης  που ήταν μοναδικό φαινόμενο στα ελληνικά χρονικά . Η μοναδικότητά της  έγκειται στη σαφή πολιτική της στόχευση ( ανεξαρτησία της χώρας +  χειραφέτηση από την  κομπραδόρικη αστική της τάξη)  συνδυασμένη με τη σκληρότητα και τη  [σχετική] αποτελεσματικότητα της τακτικής της. Η 17Ν «διάβασε» τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας  με τρόπο που μπορούσε να θέσει σε άμεσο κίνδυνο τα δυτικά συμφέροντα,  εμπνέοντας φόβο στους ανθρώπους τους και, εν τέλει, αμφισβητώντας τη θέση μας ως προτεκτοράτο τους.

 Αυτά είναι σοβαρά θέματα για να αφήσει η αμερικανική πρεσβεία τη διαχείρισή τους στο τοπικό πολιτικό προσωπικό.  Στην προηγούμενη κυβέρνηση επέβαλαν να μην κάνει  τίποτα για αποκατάσταση των έγκλειστων της 17Ν ή έστω για βελτίωση της θέσης τους. Με το που εκλέχθηκε η ΝΔ  έφεραν στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης τον παλαιό έμπιστό τους πλαισιωμένο με νέα φυντάνια της υποτέλειας – αποφασισμένους υπηρέτες  . Στη συνέχεια ψήφισαν  νομοθετικό πλαίσιο για την ηθική είτε τη φυσική εξόντωσή των πολιτικών κρατουμένων. Το συνδύασαν με ένα καθεστώς αυθαιρεσίας μέσα στις φυλακές. Απαγόρευσαν με νόμο τις διαδηλώσεις. Αξιοποίησαν τον κορωνοϊό για  ένα κατασταλτικό πογκρόμ  με μεθοδολογία  που είχαμε να δούμε από τη Χούντα  .

Ο Κουφοντίνας από το κελί του μέτρησε σωστά τις εξελίξεις. Δηλαδή την επικείμενη εξόντωσή του (όπως και των υπολοίπων)  με μια αόριστης διάρκειας κράτηση (τώρα που η ποινή τους  φτάνει στο τέλος)  πνιγμένη στην απόλυτη σιωπή και στέρηση. Αυτός είναι ο «πολιτισμένος» τρόπος εκτέλεσης. Ένα  Γκουαντανάμο μέσα στις τοπικές φυλακές. Μπροστά σε αυτό το μέλλον  η απεργία πείνας ήταν  ο [μόνος δυστυχώς] δρόμος  αντίστασης .

Η σύγκρουση δεν είναι  για μια μεταγωγή από το Δομοκό στην Αθήνα …

Ο αγώνας για  τη ζωή του Κουφοντίνα δεν είναι για ανθρωπιστικούς λόγους . Δεν είναι γιατί και οι «απεχθείς εγκληματίες» έχουν δικαιώματα, όπως έγραψε πρόσφατα ένας ακαδημαϊκός γιος ανώτατου στελέχους του Δημοκρατικού Στρατού… ( έχουμε δεί και χειρότερα) .

Το ζήτημα που τίθεται είναι αν μπορούμε να ζήσουμε εδώ χωρίς έγκριση από κάποια Πρεσβεία , αν μπορούμε να απαλλαχτούμε  από τους εγκάθετους των δυτικών συμφερόντων.  Ο θάνατος του  Κουφοντίνα  θα είναι  νίκη του μετεμφυλιακού συστήματος εξάρτησης . Απ’ την πλευρά μας δεν ψάχνουμε για ήρωες , έχουμε. Νίκη χρειαζόμαστε. 

Επειδή εδώ βρισκόμαστε,  η νίκη δεν θα έρθει με εκκλήσεις προς τους  ποικιλώνυμους παράγοντες της τοπικής και ευρωπαϊκής ελίτ. Δεν έχουν πραγματική εξουσία σε τέτοιες περιπτώσεις. Η λαϊκή κινητοποίηση σε όλη τη χώρα είναι το κρίσιμο μέγεθος.

  

Υποβολή απάντησης