(αναπτυγμένη μορφή ομιλίας μου στην ημερίδα του “Δρόμου της Αριστεράς” Νίκαια 2-4-22)
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει κοινά χαρακτηριστικά με προηγούμενους, ιδίως με τους πολέμους στην Κορέα, το Βιετνάμ και την Γιουγκοσλαβία . Σε όλες τις περιπτώσεις , αρχικά επιβλήθηκε μια κυβέρνηση-μαριονέτα των ΗΠΑ, μετά από μια πραξικοπηματική διαδικασία, σε ένα μέρος της χώρας. Μέσω αυτού του πληρεξουσίου – προγεφυρώματος υπονόμευαν κάθε προσπάθεια διαπραγμάτευσης και ανέβαζαν το επίπεδο των απειλών προς τον αντίπαλο σε σημείο που να γίνει ο πόλεμος μονόδρομος γι’ αυτόν. Στην έναρξή του ήταν ήδη έτοιμη και ξεκινούσε μια τεράστια καμπάνια καταγγελίας του εισβολέα με προσωποποίηση του μίσους στον ηγέτη της χώρας που παρουσιαζόταν σαν αυταρχικό, φιλοπόλεμο τέρας, νέος Χίτλερ. Ο τοπικός πληρεξούσιος παρουσιαζόταν σαν το θύμα της επίθεσης , το αδύναμο μέρος, που όμως μάχεται ηρωικά . Ετσι παρουσιάστηκε η Ν. Κορέα, το Ν. Βιετνάμ , η Κροατία και οι μουσουλμάνοι Βόσνιοι. Ταυτόχρονα εξόπλιζαν τον πληρεξούσιο με την τελευταία λέξη της στρατιωτικής τεχνολογίας και έστελναν συμβούλους να διοικούν τις επίλεκτες μονάδες του. Στην τελική φάση επειδή με πληρεξούσιους δεν πας εύκολα μέχρι το τέλος, επεμβαίνουν οι ίδιες οι ΗΠΑ , αρχικά με μαζικούς βομβαρδισμούς και στη συνέχεια στο έδαφος, μέσω μιας συμμαχίας προθύμων , για να δίνουν διεθνές κύρος στην ιμπεριαλιστική τους καμπάνια. Στην Ουκρανία λείπει προς το παρόν μόνον η τελική φάση. Όμως ο Μπάϊντεν, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Πολωνία ήδη την υπαινίχθηκε, επισημαίνοντας ότι οι Βρετανοί ήδη πολεμούν εκεί .
Η γνώμη μου, όπως και της «ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ» που διοργάνωσε πρόσφατα μια σχετική εκδήλωση , είναι ότι πρόκειται για Ρωσονατοϊκή σύγκρουση. Η πρώτη σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Ο Ουκρανικός στρατός του Ζελένσκι είναι απλά λεζάντα, όπως ήταν και ο Νοτιοβιετναμικός στρατός του Θιέου και ο στρατός του Σιγκμαν Ρι και ο στρατός του Ιζεντμπέκοβιτς, .
Στην προηγούμενη περιπέτεια σε ευρωπαϊκό έδαφος , που κράτησε όλη τη 10ετία του ’90 νίκησαν οι Νατοϊκοί , κομμάτιασαν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος των Βαλκανίων . Τώρα όμως, μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται το ενδεχόμενο να ηττηθεί το ΝΑΤΟ, για πρώτη φορά στα 73 χρόνια της ύπαρξης του. Είναι η πρώτη προσπάθεια ανάσχεσης της της επέκτασης του ΝΑΤΟ που έχει πιθανότητες επιτυχίας , μερικής έστω.
ΟΙ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΛΑ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ . Οι Αμερικανοί με όχημα το ΝΑΤΟ να φτάσουν όσο πιο κοντά γίνεται στην καρδιά της Ρωσίας , Να έχουν διαρκώς ανοιχτά πολεμικά μέτωπα κοντά στα σύνορά της . Να την μετατρέψουν σε μια ελεγχόμενη χώρα και εν τέλει να τη διασπάσουν. Οι Ρώσοι τι θέλουν; 1ον: Να άρουν την απειλή. Οσο τους παίρνει, γιατί οι δυνατότητες δεν είναι συγκρίσιμες. 2ον : Να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Γιατί δεν υπάρχει ανεξαρτησία όταν είσαι υπό την απειλή όπλων που μπορεί να σε καταστρέψουν σε λίγα λεπτά, ή – το πιθανότερο- να σε γυρίσουν ένα αιώνα πίσω.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ;
Το δυτικό αφήγημα περί Δαυίδ και Γολιάθ είναι άσχετο με την πραγματικότητα. Οι Ρώσοι έχουν σχεδόν όλες τις δυσκολίες που είχαν πάντα όσοι αναγκάστηκαν να πολεμήσουν τις Δυτικές δυνάμεις. Οι Δυτικές δυνάμεις υπερέχουν κατά πολύ στην εκπαίδευση του προσωπικού, στις διαδικασίες, στη στρατιωτική τεχνολογία, ακόμη και αν υστερούν σε λίγους μεμονωμένους τομείς. Αυτό φαίνεται ακόμη και σε πόλεμο δια πληρεξουσίων. Οι αιώνες των αποικιοκρατικών και νεοαποικιοκρατικών πολέμων τους έχουν αφήσει τεράστια γνώση, εμπειρία και πλούτο. Πάνω απ’ όλα οι δυτικοί υπερέχουν στη διπλωματική επιδεξιότητα και στην προπαγάνδα. Στη διπλωματία μπορείς να χάσεις ότι κέρδισες ή ένα μέρος του, στο πεδίο της μάχης. Κλασσικό παράδειγμα η Συρία όπου οι Αμερικανοί χωρίς να χάσουν ούτε ένα στρατιώτη ελέγχουν σήμερα , απευθείας ή μέσω των Τούρκων το 1/3 της χώρας και μάλιστα πολύ ζωτικά σημεία της . Η προπαγάνδα δεν απευθύνεται κυρίως στους συνταξιούχους που βλέπουν τηλεόραση. Ούτε στις αριστερές ομάδες στη Δύση που συζητούν για βδομάδες τι θέση θα πάρουν για τον πόλεμο. Απευθύνεται κυρίως στους εμπλεκόμενους , στο στρατό , στα στελέχη, στις εφεδρείες, στους αμάχους του πεδίου. Τους διαμορφώνει συνείδηση και γιαυτό είναι πολεμικό όπλο.
Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ , ο εκάστοτε αντίπαλος, πρέπει να διαχειριστεί αυτή τη διαφορά ισχύος , που δεν καλύπτεται με την αριθμητική υπεροχή σε πεζικό η τανκς. Επιπλέον έχει το σημαντικό μειονέκτημα να πολεμά στο έδαφος του , ανάμεσα στους ανθρώπους του. Δεν μπορεί και δεν θέλει να ισοπεδώσει πόλεις με βομβαρδισμό ( carpet bombing) πριν επιχειρήσει επίθεση με πεζικό όπως γινόταν μεχρι την περασμένη βδομάδα στην Υεμένη , όπως έγινε στη Ράκα, στη Φαλούτζα , στο Βελιγράδι και πολύ περισσότερο στην Κορέα και το Βιετνάμ .
Οι λαοί για να μείνουν ή για να γίνουν ανεξάρτητοι πρέπει να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα σε αίμα, οικονομική και πολιτισμική καθυστέρηση. Ιδιαίτερα οι πρωτοπόροι αυτού του αγώνα, που αύριο θα είναι οι νέοι πόλοι ενός πιο δίκαιου διεθνούς συστήματος. Αν νικήσουν γιατί, για το άμεσο μέλλον, αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο .Αλλο πράγμα οι μακροπρόθεσμες προβλέψεις περί φθοράς της παγκόσμιας ηγεμονίας της Αμερικής και άλλο το τί θα γίνει τις επόμενες 2-3 δεκαετίες.
Εμείς εδώ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ; Ειρήνη θα απαντήσει αυθόρμητα κάποιος . Και αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων θα πεί σύμπαν το πολιτικό σκηνικό στις δυτικές χώρες , και αλληλεγγύη στον -κατά δήλωσή μας- αμυνόμενο θα πεί η δικαιωματική αριστερά. Η αλληλεγγύη μεταφράζεται από τους δυτικούς σε υπερεξοπλισμό των ουκρανών πληρεξουσίων, πληροφοριακή υποστήριξη και αποστολή στρατιωτικών «συμβούλων» – αρχηγών στο πεδίο της μάχης . Αυτό όμως δεν φαίνεται να ενοχλεί τη δικαιωματική αριστερά και τους «ευαίσθητα» – «καλλιεργημένα» μεσοστρώματα των χωρών τους .
Όμως , η ειρήνη δεν περιγράφει πάντα την ίδια πραγματικότητα . Την Ουκρανία, το 2014, δεν την άφησαν να ειρηνεύσει – έκαναν πραξικόπημα. Το 2004 είχαν κάνει και άλλο, πορτοκαλί επανάσταση. Δεν άφησαν να κυβερνήσει αυτός που εκλέχτηκε. Στο Ντονμπάς σε 8 χρόνια σκότωσαν 14.000 αμάχους . Σ’ αυτή την ειρήνη θέλουμε να τους καταδικάσουμε ;
Ο δυτικός κόσμος ,δεξιός και αριστερός, πληθυσμιακά λιγότερος από το 15% του πλανήτη, απαιτεί αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την Ουκρανία . Αν αύριο αποχωρήσουν τα ρωσικά στρατεύματα, ποιος θα μείνει στο πεδίο; Η Ουκρανία θα μείνει πρακτικά μέλος του ΝΑΤΟ, ο αμερικανικός στρατός θα βρεθεί με πυραύλους σε απόσταση 5-7 λεπτά πτήσης από τη Μόσχα. Και το ΝΑΤΟ θα κληθεί να εφαρμόσει την πολιτική που αποφάσισε στην τελευταία του σύνοδο: Του αέναου πολέμου κατά της Ρωσίας. Τι σημαίνει αυτό: Σφαγή των Ρώσων στο Ντονμπάς. Εξόντωση των τελευταίων συμμάχων της Ρωσίας σε ευρωπαϊκό έδαφος, της Λευκορωσίας και της Σερβίας , Πρώτο βήμα θα είναι η σφαγή των Σέρβων της Βοσνίας.
ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ; Αν όχι η απάντηση πρέπει να είναι διαφορετική. Να στηριχθεί σε αυτή τη φάση η Ρωσία, να αποναζιστικοποιηθεί και να αποΝΑΤΟποιηθεί η Ουκρανία. Το αν η Ρωσία είναι και αυτή καπιταλιστική, αν δεν είναι η ΕΣΣΔ, αν ο πρόεδρος της χώρας δεν είναι καλός όπως είναι ο Μακρόν ή ο Μπάιντεν είναι δευτερεύον. Αυτό που προέχει είναι η ήττα του ΝΑΤΟ. Αυτό είναι το συμφέρον των λαών και το βλέπει το 85% του πλανήτη, οι περίπου 160 χώρες που αρνήθηκαν να επιβάλλουν κυρώσεις στη Ρωσία.
Εδώ το πολιτικό σύστημα , οι ελιτ που μας εκπροσωπουν δεν το βλέπουν έτσι.Ττα 200 χρόνια υποτέλειας έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους …
Όμως μια, όχι απίθανη, ήττα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανική πεδιάδα , όπως και αν γίνει, θα είναι μια αναστροφή της πορείας, θα έχει θετικά αποτελέσματα σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Αναφορικά με την Ελλάδα , οι δύο βασικοί πόλοι ισχύος που μας συνθλίβουν, το Δυτικό σύστημα και η ΝΑΤΟική Τουρκία, θα χάσουν επιρροή στην περιοχή. Η Σερβία θα διασωθεί , οι Σερβοβόσνιοι θα γλυτώσουν την εξόντωση , το αντινατοϊκό ρεύμα στη Βουλγαρία και Κροατία, που εκφράζεται ακόμη και σε κεντρικό επίπεδο, θα πάρει άλλη δυναμική . Θα έχουμε άλλους συνομιλητές στη γειτονιά.
Με χαρά είδα σε πρόσφατο άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι στο «Δρόμο της Αριστεράς» να μπαίνει σαν πρόταγμα η ουδετερότητα της χώρας. Όμως πρέπει να δώσουμε ένα σαφές περιεχόμενο σ’ αυτό το σύνθημα. Τι εννοούμε ουδετερότητα; Αν μείνουμε στο ΝΑΤΟ δεν μπορούμε να είμαστε ουδέτεροι, είμαστε δεσμευμένοι στην υπηρεσία των ΗΠΑ, θα εκτελούμε διαταγές ,άλλες κυβερνήσεις πιο πρόθυμα άλλες λιγότερο . Όμως ουδέτερα κράτη – μέλη στρατιωτικών συμμαχιών δεν νοούνται.
Αν μείνουμε στην ΕΕ θα πρέπει πχ να εφαρμόζουμε επιθετικές κυρώσεις , να υπηρετήσουμε το στρατιωτικό βραχίονα της ΕΕ που ιδρύθηκε την περασμένη βδομάδα με απόφαση της συνόδου του Συμβουλίου. Αυτά δεν προσιδιάζουν σε ουδετερότητα.
Αυτή η συνθήκη δεν αλλάζει με ζυμώσεις από τα μέσα. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι σωματεία. Μορφοποιούν στο ευρωπαϊκό έδαφος τη νίκη των ΗΠΑ σε δύο παγκόσμιους και ένα ψυχρό πόλεμο. Η μόνη δυνατότητα που υπάρχει σήμερα είναι η αποσκίρτιση, η ανεξαρτησία . Δεν μπορούμε να πείσουμε τις δυτικές δυνάμεις να λειτουργήσουν ενάντια στον εαυτό τους και τις παραδόσεις τους.
Εντοπίζετε και εσείς , αγαπητοί φίλοι της ΚΟΕ, τις δυνατότητες που δίνει ο αναδυόμενος πολυπολικός κόσμος . Μπορεί να μην τον διαβάζουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Το κρίσιμο όμως είναι να επιδιώξουμε τη σύνδεση της χώρας μας με αυτό το αναδυόμενο διεθνές σύστημα . Αυτό προϋποθέτει την απεξάρτηση από τις δομές του ιμπεριαλισμού, τον τερματισμό ενάμισυ αιώνα συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικές περιπέτειες ενάντια στα αντικειμενικά συμφέροντα μας.
Η άρνηση ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού να αποδεχθεί το δυτικό αφήγημα παρά την απόλυτη κυριαρχία του στα ΜΜΕ, τη διανόηση και το πολιτικό σύστημα δείχνει ότι υπάρχουν οι λαϊκές δυνάμεις που θα στηρίξουν πολιτικά υποκείμενα που θα προτάσσουν το ζήτημα της ανεξαρτησίας . Η αντιΝΑΤΟική, η αντιιμπεριαλιστική αριστερά, για αρχή, ένα πράγμα χρειάζεται να κάνει: Να πάψει να φοβάται τις ίδιες τις δυνατότητές της.